Wel, daar trek ik mij nu eens niks van aan. Ik kom daar (bijna) nooit en dus interesseert het mij niet. Net als de rest van België en 70% van de Sinjoren, die het zelfs niet de moeite vonden om te stemmen.

Al vijfentwintig jaar duurt die soap blijkbaar. Miljoenen euro’s werden al uitgegeven aan plannen, campagnes, studies en referenda. Mij maakt het niet uit of ze daar een tunnel of een brug leggen, voor mijn part leggen ze een luchtbrug in. Laat het mij weten als het zover is, maar kijk ondertussen eens op de parking, daar valt ook af en toe nieuws te rapen…

Aanleiding voor de rel is een reportage in het programma Man Bijt Hond. In de satirische rubriek ‘het gesproken dagblad’ werd een filmpje getoond waarin gespot werd met de lange tenen van de joodse gemeenschap. Onmiddelijk bevestigen de joden de ondertoon van het filmpje door kwaad te reageren.

In een brief naar de raad van bestuur van de VRT stelt professor Charles Mahler dat de associaties tussen joden en geld meer dan kwetsend zijn en dat deze voor de overlevenden van de oorlog zeer pijnlijke herinneringen oproepen.

Het hoge woord is eruit: de oorlog. Wanneer men kanttekeningen durft te plaatsen bij het gedrag van de joodse gemeenschap wordt hier telkens naar verwezen. Niemand ontkent dat tijdens die oorlog vreselijke misdaden tegen het joodse volk zijn gebeurd. Waarschijnlijk zelfs de grootste misdaad in de 20ste eeuw. Maar indien ik mij goed herinner, werden ook tal van andere gemeenschappen door het Nazi-regime vervolgd. Dan denk ik maar aan homo’s, zigeuners, gehandicapten,… Toch verwijzen deze bevolkingsgroepen niet naar de Tweede Wereldoorlog wanneer zij zich onheus behandeld voelen.

Een volgende reactie kwam van het (joodse) lid van de Raad van Bestuur van de VRT Claude Marinower, die eiste dat de VRT ‘een signaal’ zou geven. Totaal ongepast voor een lid van de Raad van Bestuur om zich uit te laten over wat er al dan niet moet worden uitgezonden.

Stijn Meuris, de maker van het gesproken dagblad, was verbaaasd over de kritiek en verklaarde dat de rubriek alle bevolkingsgroepen, alle religies en alle politici gelijk aanpakt. Ook de VRT had- terecht- geen oren naar de kritiek en heeft de geplande herhaling van het programma dan ook integraal uitgezonden. 

Het filmpje uit Man Bijt Hond vergelijken met wat in de Tweede Wereldoorlog is gebeurd is fel overdreven. Naar mijn mening moet de joodse gemeenschap leren om te gaan met vormen van kritiek en spot. Dat is een, zoniet HET basisbeginsel van onze democratie. Eens dit niet meer kan, verglijden we naar een autoritair en totalitair regime. De joodse gemeenschap zou meer dan wie ook moeten tot welke gevolgen dat kan leiden.

De Telegraaf hekelde op haar website vooral de normen die de Raad hanteert. Volgens de grootste krant van Nederland zijn die ‘onredelijk veel zwaarder dan wettelijke normen’. De Telegraaf is de laatste in een rijtje van media die het gezag van de Raad niet langer erkennen. Eerder stapten ondermeer het actualiteitenmagazine NOVA (vergelijkbaar met ‘Koppen’) en het weekblad Elsevier uit het zelfregulerende orgaan.

Naast de zogeheten overdreven zware normen kan de redactie van de Telegraaf ook niet leven met het feit dat klachten bij de Raad steeds vaker als opstapje naar een rechtszaak worden gebruikt.

Vast staat dat deze terugtrekking van een heel belangrijke speler in de Nederlandse krantenmarkt een serieuze klap is voor het gezag van de Raad voor de Journalistiek. Een zelfregulerend orgaan moet in de eerste plaats op een voldoende brede basis kunnen bouwen binnen de eigen sector. Wanneer het zelfs deze steun kwijtspeelt, verliest zo’n instituut alle geloofwaardigheid en krediet bij de bevolking. Het feit dat één krant het vertrouwen in de Raad opzegt, mag dan misschien slechts een tik zijn, van vele kleine tikken ga je vroeg of laat toch KO.

De argumenten die de krant aanhaalt zijn tamelijk zwak. Je kan moeilijk verwachten dat deontologische codes niet verder gaan dan de wet, die enkel het strikte minimum aan regels oplegt. Daarnaast lijkt deze stap ook contraproductief te kunnen werken. Door je uit de Raad terug te trekken laat je klagers bijna geen andere optie dan naar de rechter te stappen, dus ook het tweede argument houdt geen steek.

Uiteindelijk zijn er bij dit verhaal geen winnaars, de krant riskeert meer rechtszaken aangesmeerd te krijgen, en de Raad verliest een aanzienlijk deel van zijn geloofwaardigheid

Zeker na de zomer kreeg de pers enkele klappen te verwerken. Er was de wereldwijde financiële en economische crisis die net als in andere sectoren gepaard ging met onzekerheid, angst voor de toekomst en zelfs collectieve ontslagen. Voor een kwetsbare tak van de arbeidsmarkt als de media een harde noot om te kraken.

Omdat volgens een Vlaamse volkswijsheid een ongeluk nooit alleen komt, stapelden ook de rechtszaken tegen verschillende media-actoren zich op. Zo was er Wendy Van Wanten die een rechtszaak tegen De Persgroep aanspande omdat zij zich door het weekblad Dag Allemaal herhaaldelijk onheus behandeld voelde. De provisie die door de diva werd geëist bedraagt zo maar eventjes € 65.000 en deze kan nog verder oplopen. Niet echt iets wat je in deze economische tijden boven je hoofd wil hebben hangen. Reken trouwens maar eens uit hoeveel van de ontslagen journalisten bij De Morgen met dat geld zouden kunnen worden voortbetaald.

2008 Was ook het jaar waarin journalist Douglas De Coninck zich moest verantwoorden als bendeleider van ‘De Stoete Ostendenoare’ een republikeinse groep die ondermeer het standbeeld van Leopold II in Oostende vernielde. In de zaak tegen de broer van Peter De Vleeschauwer werd De Coninck aangeklaagd wegens misbruik van het inzagerecht. De Coninck wou echter niet vertellen wie hem informatie uit het dossier had toegespeeld en beriep zich op het journalistiek bronnengeheim. De Coninck werd in beide zaken gelukkig vrijgesproken. Het wijst er echter op dat niet enkel burgers media voor de rechter sleepten maar dat ook de overheid er niet voor terugdeinsde om de media aan te klagen.

De grootste klap voor de media werd echter uitgedeeld door de kort geding rechter in Brussel. Na een eenzijdig verzoekschrift werd het tijdschrift Humo uit de winkelrekken gehaald. In de duidelijk satirische rubriek “ het gat van de wereld” werd een duidelijk getrukeerde fotomontage gepubliceerd. Op deze foto’s waren politiechef Fernand Koekelberg en zijn secretaresse Sylvie Ricour in een aantal compromitterende posities te aanschouwen. Een sterk staaltje satire dat twee actuele politiedossiers combineerde volgens de één, het toppunt van pulpjournalistiek en slechte smaak volgens de andere. Maar hoe dan ook geen zaak voor een rechter die niet bevoegd is om over goede smaak te oordelen. Verder zijn de genomen maatregelen niet in verhouding met de vermeende overtreding en heeft deze grap Humo een serieuze bom geld gekost.

In deze financieel moeilijke tijden lijkt het wel of de media een nieuwe vaste uitgavepost in hun boekhouding zullen moeten opnemen.  Als deze evolutie zich voortzet, zullen media misschien wel genoodzaakt zijn om een deel van hun budget opzij te zetten om eventuele veroordelingen te kunnen verkroppen. Deze rechtszaken hangen als een zwaard van Damocles boven het hoofd van de media, die het zo al moeilijk genoeg hebben.

België lijkt steeds meer af te glijden naar Amerikaanse toestanden waarbij men voor het minste naar de rechter stapt. Hoe komt het dat je steeds minder Rechten van Antwoord leest? Waarom wordt de Raad voor de Journalistiek steeds vaker genegeerd?

Simpel: daarmee scoor je niet, kom je niet in de belangstelling en valt geen geld te rapen.

Op een frisse herfstdag kom ik een kwartiertje te vroeg aan op het kantoor van mr. Johan Cansse. Terwijl ik in het wachtkamertje zit, lees ik wat in de tijdschriften die op het tafeltje liggen. Zowat alle bladen die je ook bij de dokter of tandarts vindt zijn beschikbaar. Er is slechts één grote afwezige: Dag Allemaal. Dat hoeft niet te verbazen, Cansse is namelijk de advocaat van Wendy Van Wanten, die de uitgever van het blad aanklaagt.  

U heeft De Persgroep voor de rechter gedaagd, waar gaan zij volgens u in de fout?

Het grootste probleem is de verhouding tussen de journalisten van de roddelpers en de uitgevers. Die onderlinge verhouding is totaal anders dan die in andere media. In de klassieke media schrijft de journalist een artikel en zoekt dan een uitgever die het artikel wil publiceren en die de journalist voor zijn artikels betaalt. In die situatie bestaat wat men noemt een ‘getrapte verantwoordelijkheid’ wat wil zeggen dat in eerste instantie de journalist aansprakelijk is voor zijn artikel en de uitgever pas indien de journalist niet bekend is.

Waarom dagvaardt u dan toch de uitgever?

Omdat  het zo is dat de bij de roddelpers de uitgever centraal staat en bepaalt wat in het blad verschijnt.

U  gebruikt consequent de term ‘roddelpers’?

Ja, omdat ik denk dat ook binnen de populaire pers nog een kwaliteitsverschil bestaat. U noemt het zoals u wilt natuurlijk. Maar bij die roddelpers is het dus zo dat de uitgevers bepaalt wat in hun blad komt en dat journalisten de baan op worden gestuurd met de opdracht om verhalen te zoeken over bv’s. Dat is eigenlijk de wereld op zijn kop: het is niet langer de journalist die verhalen aanbrengt maar de uitgever die de opdracht geeft. Dan stelt zich het probleem wanneer de uitgever zegt: “trek u niets aan van de privacy en breng ons smeuïge, liefst negatieve verhalen”. Dan lijkt het mij een probleem van journalistieke deontologie om als journalist te beslissen om dit al dan niet te doen. De journalisten van Dag Allemaal zijn in feite niets meer dan dit bakje (het bandrecordertje, nvdr.) op mijn bureau. Ze moeten enkel de informatie verzamelen. De uitgever beslist dan wat hij met die informatie doet.

Dus volgens u zijn de journalisten van Dag Allemaal niet onafhankelijk genoeg?

Absoluut, volgens mij zijn ze niet onafhankelijk genoeg. Want wanneer de uitgever zegt dat de journalist  smeuïge verhalen moet zoeken over BV’s dan is dat geen onderzoeksjournalistiek maar gewoon op de man spelen. Dat is gewoon proberen de privacy van die mensen te schenden om de broodheer een plezier te doen.

In hoeverre is die afhankelijkheid een probleem voor u?

In deze fase is het dat nog niet, het kan er wel één worden omdat wij verwachten dat de uitgever zal inroepen dat wij hen niet moeten aanklagen, maar wel de journalisten omwille van die getrapte verantwoordelijkheid. Wat een beetje belachelijk is omdat er vijfentwintig covers zijn waartegen wij ons verzetten en dan vooral tegen het repetitief karakter ervan.

Anders zou u al die journalisten afzonderlijk moeten aanklagen?

Exact, terwijl elk artikeltje op zich misschien niet de moeite is om voor te procederen. Het feit wat wij aanklagen is dat uitgevers deontologisch niet correct bezig zijn wanneer zij journalisten de opdracht geven om BV’s zoals Wendy Van Wanten aan te pakken.

U bent ervan overtuigd dat de uitgever die orders geeft?

‘Daar zijn wij absoluut van overtuigd. Wij steunen ons daarbij op twee artikels uit het burgerlijk wetboek: artikel 1382 en 1383. Die stellen dat wie door zijn fout of nalatigheid schade berokkent aan anderen, deze schade ook moet vergoeden. De uitgever voert namelijk aan dat zij niet kunnen controleren wat allemaal in hun bladen verschijnt. Wij zijn echter van mening dat als je toestaat dat iemand week na week wordt aangepakt en je niet ingrijpt, dat dit een vorm van nalatigheid is van de uitgever.’

Professor mediarecht Dirk Voorhoof heeft verklaard dat wel eens veroordeeld zou kunnen worden wegens een tergend en roekeloos geding omdat u de getrapte verantwoordelijkheid negeert. Heeft u daar schrik voor?

Nee, in zijn boek over mediarecht heeft hij ook duidelijk gesteld dat de verantwoordelijkheid van de uitgever niet vervalt. Een journalist die eens iets schrijft over iets dat hij heeft gehoord, begaat volgens mij geen deontologische fout, tenzij je stelt –waar iets voor te zeggen valt- dat journalisten van Dag Allemaal per definitie in de fout zijn. Het zijn de uitgevers die de redactionele lijn bepalen, die de grootste fout begaan. Daarom heb ik die getrapte aansprakelijkheid niet gebruikt.

Pol Deltour, nationaal secretaris van de journalistenvereniging  VVJ, verklaarde dat het feit dat mevrouw Van Wanten haar privéleven reeds voor een groot stuk heeft blootgegeven, maakt dat de media ook kunnen berichtgeven over andere aspecten van haar privéleven. 

‘Dat betwisten wij heel fel! Dat is natuurlijk dankbaar vanuit het standpunt van de journalisten, maar dat zou willen zeggen dat iemand die nooit iets van zijn privéleven heeft bekendgemaakt beter beschermd zou zijn. Wanneer Wendy Van Wanten in het verleden haar privéleven heeft openbaar gemaakt dan was dat steeds contractueel geregeld. Het is niet omdat een contract gemaakt is waarin zij bepaalde tot op welk punt zij haar privacy opgeeft, dat anderen daar misbruik van mogen maken om over haar te schrijven wat ze willen. Dat is een standpunt dat wij heel sterk aanvechten. Privacy wil net zeggen dat datgene waarvan een individu zegt dat het tot de privésfeer behoort, gerespecteerd moet worden.’

U heeft beweerd dat het niet draait rond de vraag of wat Dag Allemaal geschreven heeft waar is.

‘Het is nogal evident dat een eerste vereiste voor een journalist altijd is dat hij de waarheid schrijft. In de roddelpers is dat wel dubbel, het is namelijk waar dat meneer X van Van Wanten zegt dat het een arrogante trees is, maar dat is een mening geen feit. Ons standpunt is dat je als journalist nog altijd fout bezig bent, als je alle negatieve berichten bundelt en zo iemand in een fout daglicht plaatst. Het is niet omdat je de waarheid schrijft dat je deontologisch niet fout bezig bent.’

Dag Allemaal stelde dat u de klacht wou laten vallen in ruil voor een commerciële deal. Ze publiceerden om dit te staven gesprekken tussen u en hun advocaat. Vindt u dit geoorloofd?

‘Het is een deontologische afspraak dat gesprekken tussen advocaten over een dossier strikt vertrouwelijk zijn. Hun advocaat heeft inderdaad contact met mij opgenomen om te kijken of we de zaak niet in der minne konden regelen. Dag Allemaal heeft dan onze condities openbaar gemaakt, iets waarvan hun advocaat zich ook heeft gedistantieerd.’

 Wat wil u bereiken met deze rechtszaak?

‘Het liefst van al zou ik ervoor kunnen zorgen dat al die boekjes nooit waren verschenen. Dat gaat natuurlijk niet en daarom willen wij een financiële sorry van Dag Allemaal.’

Is de Raad voor de Journalistiek een optie geweest?

‘Nee en wel om twee redenen: ten eerste trekt Dag Allemaal zich niets aan van de uitspraken en ten tweede omdat wij de uitgever dagvaarden.’

Wat vindt u ervan dat Dag Allemaal mensen betaalt voor interviews?

‘Het uitgangspunt moet altijd de toestemming van de betrokkene zijn, als die er is moet dat kunnen. Maar ik heb er wel een probleem mee als mensen betaald worden om informatie te geven over anderen. Dat is gewoon verklikken. Niet iedereen heeft enkel vrienden en zo kan je iemand in een paar weken helemaal kelderen. In principe zou het processen moeten regenen van mensen die worden benadeeld. Eigenlijk mogen die boekjes niet bestaan tenzij alles wat daarin komt gebeurt met toestemming van de betrokkene.’

Kan men dan nog kritisch bericht geven? Krijg je dan niet een soort van verkapte publiciteit voor BV’s?

‘Men moet helemaal niet kritisch berichtgeven over BV’s! Ik weet ook wel dat ik nu helemaal naar de andere kant opschuif. Maar eigenlijk moeten die boekjes helemaal geen informatie brengen, zij moeten gewoon verkopen.’

U zei daarnet dat het processen zou moeten regenen tegen Dag Allemaal waarom gebeurt dat niet? 

‘Omdat het uitzonderlijk is dat iemand weken na elkaar wordt aangepakt. Ze pakken elke week iemand anders aan en tegen dat die kunnen reageren worden de pijlen alweer op iemand anders gericht. Over het algemeen wordt ook geredeneerd: ik zal maar zwijgen anders maak ik het nog erger. Ik heb Van Wanten eerst ook aangeraden om niet te reageren, maar als je herhaaldelijk wordt aangevallen kan je niet anders. Want het gevolg is ook dat Wendy in die periode minder boekingen heeft gekregen.’

De heisa draait rond een klacht van Sylvie Ricour, de secretaresse van politiechef Fernand Koekelberg. Zij werd in de rubriek ‘Het gat van de wereld’ afgebeeld in een pornografische scène samen met haar baas. De rechtbank besloot de eis van Ricour in te willigen en beval de uitgever het nummer uit de winkels te halen. Ze legde ook een dwangsom van € 250 op voor elk exemplaar dat toch in de rekken blijft liggen.

Het hoeft geen betoog dat de VVJ, met nationaal secretaris Pol Deltour op kop, verontwaardigd reageerde op deze uitspraak. Deltour noemde het verspreidingsverbod ‘een vorm van preventieve censuur’. Hier gaat hij mijns inziens toch uit de bocht: er is namelijk een arrest van het hof van cassatie dat bepaalt dat een rechterlijk verspreidingsverbod, in bepaalde omstandigheden, niet in strijd is met het verbod op preventieve censuur. Hierin wordt gesteld dat een verspreidingsverbod door een rechter in kort geding kan worden uitgesproken als de eer en goede naam van de klager wordt geschaad. Ik kan mij er wel in vinden dat dit hier het geval is. Ook in het bekende geval van het boek van Herman Brusselmans ‘uitgeverij Guggenheimer’ werd een dergelijke redenering gevolgd ‘om schade aan de reputatie en integriteit’ van de klaagster te voorkomen.

Het is dus niet noodzakelijk preventieve censuur aangezien er al een groot aantal exemplaren werd verspreid. In zijn handboek mediarecht wijst professor Dirk Voorhoof er terecht op dat een verspreidingsverbod moeilijk in overeenstemming kan worden gebracht met het verbod op preventieve maatregelen in artikel 10 van het Europees Verdrag van de Rechten van de Mens (EVRM).

Een andere zaak is het feit dat het hier duidelijk gaat om een satirische rubriek en dat in die context meer moet mogelijk zijn. Media moeten het recht hebben om de spot te drijven met bepaalde mensen of situaties. Anders dreigen we af te glijden naar situaties zoals in Italië waar satirische programma’s worden opgedoekt omdat zij bepaalde mensen in een minder positief daglicht plaatsen. Hier heeft Deltour wel een punt en vind ik dat de rechtbank meer rekening had moeten houden met het duidelijke satirische karakter van de rubriek.

Een bijkomend punt is dat Humo slechts 1 week in de winkel ligt en daardoor dus in die korte tijd zijn exemplaren moet verkopen. Nu dit niet kan verliest het blad natuurlijk een groot deel inkomsten. Ook de dwangsom zorgt voor een enorme financiële druk op het weekblad. Pol Deltour beweert in De Morgen wel dat hij graag zou zien dat Humo niet ingaat op het vonnis van de rechtbank. Dat is natuurlijk makkelijk gezegd, maar ik zie de VVJ nog niet direct de dwangsom betalen.

Al bij al is deze veroordeling een spijtige zaak maar om te stellen dat het een vorm van preventieve censuur is gaat mij, om de hierboven aangegeven redenen, te ver.   

Er werd De Coninck en Chris De Vleeschauwer een misbruik van het inzagerecht verweten. De broer van de vermoorde rijkswachter zou geheime documenten uit het onderzoek gelekt hebben aan de journalist. Deze laatste wou zijn bronnen niet bekendmaken en beriep zich op zijn wettelijk gewaarborgd bronnengeheim.

De rechtbank oordeelde in zijn vonnis dat er ‘geen enkel objectief bewijselemnt te vinden is’ en dat de vrijspraak zich daardoor opdringt. De rechter volgde ook de argumentatie van advocaat Walter Van Steenbrugge, die zei dat de beschuldigden nooit de bedoeling hadden om het onderzoek te hinderen, integendeel.

De VVJ reageerde al enthousiast op de uitspraak van de rechtbank. Ik kan de journalistenvereniging hierin enkel bijtreden. De rechter heeft er naar mijn mening goed aan gedaan om het journalistieke bronnengeheim te beschermen. Deze uitspraak betekent een steun in de rug voor de Belgische onderzoeksjournalisten, die er nu geruster op kunnen zijn dat hun bronnen ook door de rechter worden beschermd.

Iran heeft al langer een slechte reputatie als het op persvrijheid en mensenrechten aankomt. De World Press Freedom Review (WPFR) van de International Press Institute (IPI) leverde de afgelopen jaren sterke kritiek op het Iraanse beleid.

Zo werd in het rapport van 2007 gesproken van ” Eén van de meest autoritaire regimes uit het Midden-Oosten (wat al wat wil zeggen, nvdr) waar censuur de standaard is geworden om de pers te beheren.” President Ahmadinejad wordt ervan beschuldigd journalisten te intimideren om ze zo het zwijgen op te leggen of ze aan te zetten tot zelfcensuur.

Eén van de middelen die daarvoor gebruikt worden is volgens de WPFR het voor de rechter slepen en veroordelen van journalisten die buiten de lijntjes durven te kleuren. In 2007 werden in totaal 30 reporters opgesloten. Veel indruk maakte dit rapport blijkbaar niet op de Iraanse autoriteiten. De zaak Kaboudvand is dus maar één voorbeeld in een tragisch lange rij…

In juni van 2007 werd Mohammed Sadiq Kaboudvand opgepakt en opgesloten door de Iraanse inlichtingendienst. Hij werd in eerste aanleg veroordeeld tot zeven jaar en zes maand celstraf voor het oprichten van een mensenrechtenorganisaties die propaganda tegen het regime zou hebben verspreid, het geven van interviews aan buitenlandse media en het publiceren van enkele artikels in een Iraans tijdschrift. Volgens Kaboudvad is de enige reden voor zijn opsluiting zijn Koerdische afkomst en het feit dat hij voor zijn rechten opkomt. In beroep werd zijn straf zelfs verlengd tot tien jaar gevangenis.

Volgens de website iranhumanrights.org kreeg de journalist in vijftien maand tijd slechts twintig (20!) minuten bezoek van zijn familie. Ondertussen noemde de Iraanse rechter en winnaar van de Nobelprijs voor de vrede Shirin Ebadi de veroordeling “in strijd met de Iraanse en internationale wetgeving”.

Op de website iranhumanrights.org werd inmiddels een campagne opgestart om de naleving van de mensenrechten in Iran te proberen verkrijgen. Laat ons hopen dat zij succes boeken, ook al is het tegen beter weten in.  

Gejuich alom toen de het vreselijke tirannieke Talibanregime door de Amerikaanse bevrijders werd afgezet. Eindelijk zou er democratie komen in Afghanistan, de mensenrechten zouden hoog in het vaandel worden gedragen. Het lijken allemaal slechts mooie praatjes. In eerste aanleg kreeg Kambakhsh geen tijd om zijn verdediging voor te bereiden en kon zelfs geen advocaat onder de arm nemen.

Bij het uitspreken van de doodstraf klonken er verontwaardigde stemmen over de gehele wereld, zelfs in Afghanistan waar de de onafhankelijke mensenrechtencommissie het proces in eerste aanleg oneerlijk noemde.

Nu de straf echter werd gemilderd, lijken ook de gewetens van de critici gesust. Waar eerst nog gespierde taal werd gesproken en druk werd uitgeoefend op Afghanistan lijkt men zich nu neer te leggen bij deze straf. Hoewel De Gucht stelt dat ook deze straf niet verzoenbaar is met de persvrijheid, lijkt zijn opluchting mij toch ongepast. De Afghanen spreken eerst een ongelooflijk zware straf uit, stellen die dan later ietwat bij en in het Westen is men tevreden met het zoethoudertje.   

Het probleem is dat de Afghaanse grondwet nog steeds gebaseerd is op de sharia, de islamitische wetgeving. In een rigide interpretatie van deze wetgeving kan de doodstraf worden uitgesproken voor alle acties die ingaan tegen de Islam. Zolang er geen duidelijke scheiding van kerk en staat kan worden doorgevoerd, zullen deze misstanden dan ook verder blijven bestaan.  

Ik hoop dan ook dat mensenrechtenorganisaties, regeringen en internationale organisaties zich blijven verzetten tegen de flagrante schending van de vrije meningsuiting en persvrijheid in deze zaak en dat zij blijven ijveren voor de vrijlating van Sayed Parvez Kambakhsh.

Marco Travaglio werd door een rechtbank in Rome veroordeeld voor smaad aan Cesare Previti, een (politieke) vriend van premier Berlusconi.

Travaglio, een medewerker van de in 2002 ontslagen journalist Michele Santoro, schreef in 2002 dat Previti werd gezien in een gebouw waar gesprekken plaatsvonden tussen een advocaat van een medewerker van Berlusconi en een kolonel die beweerde dat de medewerker banden had met de maffia.

Previti daagde de journalist daarop voor de rechter wegens smaad. Hij vond namelijk dat er werd gesuggereerd dat hij aan de vergadering had deelgenomen. De rechtbank volgde hem in zijn redenering en veroordeelde Travaglio tot acht maanden cel en een boete van €100.

De Standaard

Dat Italiaanse journalisten voor de rechter worden gedaagd als ze een kritische noot durven te brengen, is geen nieuw feit. Vaak worden ze dan ook rond de oren geslagen met miljoeneclaims van Mediaset (zie: Viva Zapatero!). Zoals de journalist terecht opmerkt wordt het totale Italiaanse medialandschap gecontrollerd door de politieke machthebbers en deze laten weinig ruimte voor kritische media.

Wat Travaglio schreef was volgens mij geen smaad, aangezien hij louter het feit vermeld dat Previti in het gebouw aanwezig was. Iets wat overigens door Previti niet wordt ontkent. Langs de andere kant is mij ook niet duidelijk wat de meerwaarde is van het vermelden van de aanwezigheid van Previti, als het niet de bedoeling is hem met de vergadering te associëren. Dit lijkt mij echter niet genoeg om ee journalist te veroordelen wegens smaad. Ik hoop dan ook dat deze uitspraak wordt overroepen in beroep. Indien dit niet het geval is, lijkt de journalist mij een goede kans te maken om deze uitspraak aan te vechten bij het Europees Hof in Straatsburg.